|
____________________________________________________________________________________________________
Recensie
De Gazet
(België)
16 maart
2006
gezien: 14
maart, Zuiderkroon Antwerpen
tekst Ilse
Dewever
La
Santing walst Zuiderkroon plat
Antwerpen -
Tot tweemaal toe werden Frank Boeijen en Mathilde Santing dinsdag
teruggeroepen bij de Vlaamse aftrap van hun theatertour Even in de
Zuiderkroon. De commentaren waren unaniem: je komt voor Frank, maar valt voor
Mathilde.
Hoewel hits als Kronenburg Park en Zwart Wit ondertussen al
ruim twintig jaar oud zijn, heeft Vlaanderen nog steeds een boon voor Boeijen.
Geen slechte keuze dus om voor de theatertournee Even te putten uit
alleen zijn repertoire. Bovendien is Mathilde Santing, vooral bekend als
vertolkster van Engelstalige songs, nu ook een keer in het Nederlands én in
Vlaanderen te horen.
En hoe! Al van meetaf aan verrast ze met haar jaazy stem, die zich lenig
kronkelt rond het donkerbruine geluid van Boeijen. Nu eens apart, dan weer samen
brengen ze met drie multi-instrumentalisten sobere versies van onder meer Zeg
me dat het niet zo is of Twee mannen zo stil.
Aanvankelijk nog afwachtend, geeft het publiek zich door de puike
vertolkingen vlug gewonnen voor Boeijens onbekender werk. Bovendien ontdooit de
anders zo ingetogen Frank met de genereuze Santing naast zich. Diva Mathilde
heeft niet alleen het zeldzame talent om een liedje te 'zeggen', zij heeft
vooral een stem waarmee ze de toeschouwer alle hoeken van de kamer laat zien. In
de bissen tekent ze met de Boeijenklassieker Vaderland voor een waar
hoogtepunt. Maar had La Santing het telefoonboek voorgezongen, dan had ze haar
staande ovatie evengoed verdient.
____________________________________________________________________________________________________
Recensie
De Standaard
(België)
16 maart
2006
gezien: 14
maart, Zuiderkroon Antwerpen
tekst Karel
Michiels
Blote
boze liedjes
Frank Boeijen en
Mathilde Santing hebben een prachtige stem en laten zich begeleiden door drie
voortreffelijke muzikanten. Jammer dat hun liedjes knudde zijn.
Frank Boeijen gaat nochtans door voor een van de betere Nederlandse
liedjesschrijvers en er zitten ook een paar van zijn hits in deze show.
,,Kronenburgpark'', ,,Zwart wit'', ,,Zeg me dat het niet zo is'': het waren in
Antwerpen niet toevallig de mooiste momenten van de avond.
De nieuwe nummers die Boeijen voor deze show geschreven heeft, hangen aaneen van
clichés en gemeenplaatsen. ,,Zonder warmte geen leven en zonder liefde geen
bestaan'', ,,een stuwmeer van tranen dat de tijd verdrinkt'', ,,liefde is
vriendschap en vriendschap is liefde'', ,,koorddansen tussen hoofd en hart'' :
het zijn uitdrukkingen die ons herinneren aan de meisjespoëziealbums van
weleer. Je zou denken dat deze twee veertigers dat getormenteerde gebazel nu wel
gehad hebben, dat ze - zoals Boeijen ironisch genoeg zelf verklaarde - vrede
hebben gevonden met zichzelf, maar het was louter puberale kommer en kwel die ze
verkondigden. Wat zijn we toch alleen, en wat leven we toch in een boze wereld.
,,Wij zijn eigenlijk twee hippies in een net pak'', liet de zanger zich ook
ontvallen.
,,Alles is zo veranderd'', hoorden we ook. Om er dan bijna verontschuldigend aan
toe te voegen: ,,Tot zover pastoor Boeijen.'' Het was de enige zweem van
zelfrelativering in een zee van saaie en voorspelbare levenslessen.
Duetten
,,Lied van de doofheid'' en ,,Waar vecht je tegen?'' trokken de
misantropie even op naar een maatschappelijk niveau en klonken ook
muzikaal opwindender, maar het bleef tobben.
Mathilde Santing valt wat dat betreft niets te verwijten. Zij verkondigt
overal dat ze eindelijk het geluk heeft gevonden, in de armen van een
man nog wel - terwijl veel lesbische vrouwen haar toch altijd als een
rolmodel hebben beschouwd. Santing zingt de nummers van Boeijen en ze
doet dat goed, solo en samen. Wel vreemd dat ze zei dat ze beiden een
hekel hebben aan duetten. Het zal wel iets te maken hebben met de eigen
angsten overwinnen, om in het idioom van de avond te blijven.Hoewel we
ons niet kunnen voorstellen dat Frank Boeijen zo ongelukkig is als hij
in zijn liedjes laat doorschijnen. Hij moet dus een bepaald publiek in
gedachten hebben, mensen die vatbaar zijn voor deze simplistische lyriek
en hun problemen niet op een volwassen manier weten op te lossen.
Dat zijn er nogal wat in deze verwarrende tijden, dus dat zal ook wel de
reden zijn waarom een groot deel van het publiek in de Zuiderkroon het
duo na afloop toch bedacht met een staande ovatie. Zet tegenwoordig een
hond een hoed op en de zaal veert recht. |
|
____________________________________________________________________________________________________
Recensie
Zwolse
Courant 17
februari
2006
gezien: 15 februari, Schouwburg
Deventer
tekst Erik
Krebbers
Mathilde
kan weinig met zieleroerselen van Frank
De samenwerking tussen Frank
Boeijen en Mathilde Santing zal de liefhebbers niet verrast hebben. Het zat er
al een tijdje aan te komen: een theaterprogramma rondom dit vocale droompaar.
Hij, de melancholieke luisterliedzanger met de milde g en zij, de koningin van
de covers met een subtiel gevoel voor timing. Zonder warmte geen leven, zonder
liefde geen bestaan.
De getormenteerde troubadour uit Nijmegen gooit er aan het begin van de avond
maar eens zp'n ijzeren tegeltjesspreuk tegen aan. Santing vindt het allemaal
geweldig en lijkt helemaal op te gaan in de zwaarmoedigheid van haar partner. Ze
heeft haar look aangepast: het haar is zwart geverfd, haar kleding kent dezelfde
tint, evenals de bril die ze draagt. Het is een uiterlijk dat past bij een
strenge kostschooljuf, niet bij Mathilde. Het is dan ook de vraag of dit
muzikale huwelijk in deze vorm een lang en creatief leven beschoren is.
Frank Boeijen doet wat hij inmiddels al jaren doet. De spirit uit het verleden
is verdwenen, maar zijn composities hebben nog steeds een hoog niveau. Ze
klinken echter het best uit zijn mond. Niemand zingt Boeijen beter dan Boeijen
zelf. En dat geldt zelfs voor Mathilde Santing. Ze mag dan doorgaans goed
overweg kunnen met andermans materiaal - ze doet eigenlijk niet anders - met de
zware, bijna plechtstatige zieleroerselen van Boeijen kan ze nauwelijks uit de
voeten. 'Zeg me dat het niet zo is' wordt een krampachtige vertoning, waarin de
jazzdiva haar gevoel voor swing niet kwijt kan. Met een overgeacteerde dramatiek
maakt ze het nummer tot een lachwekkende geforceerde krachttoer, die in schril
contrast staat met de natuurlijke performance van de componist. Bovendien lijkt
Mathildes stem toch het best te gedijen in het Engels. Jammer dat 'Even'
simpelweg blijft hangen in het tobberige wereldje van Frank Boeijen en maar
weihig ruimte biedt aan haar kwaliteiten. De toegevoegde waarde die zo voor de
hand liggend leek, verdampt als een druppel water in de woestijn.
____________________________________________________________________________________________________
Artikel
GPD (Gezamenlijke Pers Diensten)
verschenen in
verschillende regionale dagbladen o.a. in:
Provinviale Zeeuwse Courant ed. Walcheren
08 februari 2006
tekst Agnes
van Brussel
Onze
muziek geeft hoop
Raar eigenlijk dat ze nu pas samen
optreden. Ze kennen elkaar al zo lang, zijn bijna even oud en leiden eenzelfde soort
leven. In menig huiskamer staan hun cd's broederlijk naast elkaar. Zij zong al eerder liedjes van hem. Over en weer gaven ze elkaar
adviezen. Maar nu staan Mathilde Santing en Frank Boeijen dan toch
samen op de planken in een nieuwe theatershow: 'Even'.
Vijfentwintig jaar geleden stond Mathilde Santing bij Frank Boeijen
tussen de coulissen. Hij was al een paar jaar bezig en zelf had ze net haar eerste hit(je). „Ik was snipverkouden en hij gaf me zijn
zakdoek." Het zouden de eerste regels van een liedje kunnen zijn. Er ging zestien jaar overheen voor ze elkaar opnieuw ontmoetten. Pas
toen ging ze in op zijn advies om Nederlands te gaan zingen. Boeijen zat in de zaal bij de première van '9 levens van Mathilde Santing'.
Ze zong daarin twee liedjes van hem. Boeijen was blij met haar vertolking. Ze werden vrienden maar het plan om samen te zingen moest
nog rijpen. Santing en Boeijen zijn qua stem en performance heel verschillend. Hij is vooral de singer-songwriter, zij een
veelzijdig vocaliste met gevoel voor show.
Het is een uurtje voor de soundcheck van de tweede voorstelling, en er moet nog veel gebeuren. De bandleden en technici druppelen binnen,
Mathilde excuseert zich omdat ze tijdens het interview ook met haar make-up bezig is. Het gesprek komt op Norah Jones. „Toen ik haar voor
het eerst hoorde viel ik van mijn stoel", vertelt Santing. „Dat is mijn sound: dat is de muziek die ik heb uitgevonden." Ze kijkt even
op, met één opgemaakt oog, vanachter haar beautycase. Bij een nieuwe show en een nieuwe cd (op 21 maart komt haar nieuwe album
Under your charms uit) hoort weer een nieuwe look: bruin haar, een nieuw kapsel
en een bril. „Niemand herkent me", lacht ze.
Zwart
Boeijen blijft zichzelf, onveranderd een hippie in een zwart pak. Toen hij Nederlands ging zingen, keek iedereen gek op, nu zijn er
zoveel Nederlandstalige bands. Dat betekent dat je je moet onderscheiden. „Je moet steeds weer verrassen, iets nieuws bedenken."
Daarom staat het tweetal nu ook samen op het podium. Er valt wederzijds wat te leren, vinden ze, hij over vorm en zij over inhoud.
Boeijen is altijd bezig met zijn notitieboekje, een liedje kan overal ontstaan. „Op mijn reis door Zuid-Oost Azië dachten ze dat ik een
spion was." Dylan en Van Morrison zijn nog steeds inspiratiebronnen. Engagement heeft hij van huis uit meekegre-ken. Boeijen komt uit een
rood, Brabants nest. Toen hij in 1984 'Zwart Wit' schreef als reactie op de racistische moord op de 15 jarige Kerwin Duinmeijer, stemde dat
zijn vader tevreden. „Beter dan dat liedje over die Linda", meende Boeijen senior. Maar echte protestsongs wil Frank Boeijen niet
schrijven. „Dylan is daarin niet te evenaren en ik ben altijd beducht om moralistisch te zijn. Ik schrijf over wat mij raakt en dat is soms
maatschappijkritisch." Ook in de show met Santing staat 'Zwart Wit' op het repertoire, evenals 'Het lied van de doofheid', dat hij maakte
naar aanleiding van de moord op Theo van Gogh. „Het is niet pamflet-tistisch bedoeld, het is meer: 'kijk eens naar de klootzak in
je zelf."
Voor Mathilde Santing gaan de muze en de politiek niet goed samen. „Het is een verwarrende tijd, de mensen zijn bang.
Wij stellen ons met onze muziek op tegenover die lelijke wereld. Die muziek hoeft
niks te bewijzen. Ze is niet destructief of agressief, maar van een weerloze schoonheid. Ze geeft mensen hoop. Het is heerlijk dat er
weer meer publiek naar het theater komt. Ze zijn misschien wel tv-beu. Het theater heeft ook iets veiligs. Het publiek krijgt van
ons daarom een rustige start." „Vroeger was dat anders", vertelt Boeijen. „Dan zei ik tegen mijn band: 'de eerste klap is een daalder
waard en dan storten we er een lawine van muziek overheen'."
Vertolkingen
Boeijen en Santing hebben samen veel te bieden. De meeste liedjes in de show zijn van Boeijen, op een paar prachtige liedjes van Theo
Nijland uit San-tings repertoire na zoals 'Kaal' en 'Laat maar'. Echte Boei-jen-fans zullen even moeten wennen aan Mathilde's
vertolking van zijn toplied 'Zeg me dat het niet zo is'. Het is zoveel dramatischer. Boeijen zelf geniet daarvan. Hij luistert graag
naar andere vertolkingen van zijn teksten. Zelf doet hij nog een Shaffy-liedje 'Ik drink', geschreven door Serge Reggiani. Aan de
muziek, de liedjes en hun beider gitaarspel zal het niet liggen. „De vorm moet nog groeien", vertelt Boeijen na de voorstelling. „En dat
kan eigenlijk alleen met het publiek erbij." Ze hebben nog ruim veertig voorstellingen te gaan, voordat ze op 8 mei in het
Amsterdamse Carré staan. „Dat wordt een feest", belooft Mathilde. „We zingen daar in de Kit Kat club, de legendarische Berlijnse nachtclub uit de jaren dertig. Voor de theatervoorstelling Cabaret is de zaal
van Carré omgebouwd en dat houden we graag nog even zo." Het nacht-club-idee bevalt haar wel en het publiek moet daar vooral in
mee gaan. „Kom allemaal maar overdressed."
____________________________________________________________________________________________________
|