|
In één adem |
|
|
|
Mathilde
Santing gaat in het seizoen 2003 – 2004 een samenwerking aan met Het
Nederlands Fluitorkest. Mathilde zal een theaterconcert neerzetten waarbij nauwelijks decors worden gebruikt. Zij heeft al die franje niet nodig, want de kracht komt bij haar geheel en al van binnen. Zij is de ‘performer’ van de verfijning en subtiliteit die met slechts bescheiden middelen en kleine aanwijzingen van regisseur Frans Weisz tot grote hoogte stijgt. Mathilde toont haar veelzijdigheid in deze productie door te kruipen in de huid van mensen die haar beïnvloed hebben. Dat kan variëren van Dolly Levi uit ‘Hello Dolly’, Frank Sinatra tot Jacqueline Kennedy. Ze glijdt zo makkelijk van de ene persoon in de andere dat ze in dit optreden nogal ongrijpbaar is. Ze doet soms denken aan iemand die leidt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Wie en waar is Mathilde eigenlijk? Maar natuurlijk is zij het allemaal. Blijkbaar moeten er na haar ‘Negen Levens’ programma extra persoonlijkheden aan te pas komen om haar nog beter te kunnen doorgronden. Voor
deze productie zal Mathilde Santing putten uit haar omvangrijke repertoire, maar
er zullen ook nieuwe nummers voor haar gecomponeerd worden die de mensen
waardoor zij is beïnvloed zo neerzetten dat zij zich er geheel in kan herkennen. |