www.mathildesanting.info

Ze is allergisch voor commerciële methodieken als 'houdt je hand zus of zo' en 'let op je imago'. 'Je laat een maaltijd toch ook niet bepalen door de kleur van de pannen die je gebruikt?' Mathilde Santing brengt het vak vanuit een heel andere visie over. Onder begeleiding van een docent die al jaren met amateurs werkte, werd ze ooit losgelaten op een groepje amateurs. De herinnering eraan is nog haarscherp: 'Er was een breekbaar meisje dat Ave Maria wilde zingen. De sfeer was volmaakt; kaarsjes, stilte. Maar ze zong me toch vals. Vals! Wat moet je in godsnaam zeggen tegen zo iemand? De docent greep in met de woorden: "Hoe vond je het zelf gaan?" De zangeres in kwestie vond het prachtig. Precies zoals ze voor ogen had. Het was een eye-opener om met amateurs te werken. Soms zitten mensen helemaal niet te wachten op een beoordeling op technisch vlak.' Mathilde Santing staat dan ook niet tegenover haar leerlingen als geschoolde zangeres, maar bij voorkeur als een goeie bekende, die hooguit 'intensiteitverhogende maatregelen' neemt.

'Zuiverheid, tempo, ogen open, hoofd recht - allemaal leuk, maar of het boeiend is, heeft met iets heel anders te maken. De zanger moet er in elk geval niet staan met een houding van: wat sta ik hier héérlijk te zingen. Kijk mij eens met mijn show en mijn lekkere lijf. Fuck off! Daar heb ik helemaal geen tijd voor! Nee, de goeien doen het anders. Laatst ontmoette ik een meneer in een luxe wagen die me uitnodigde om naar zijn muziek te luisteren. Jee, dacht ik nog. Wat, als het nou niks is? Maar het klonk eigenlijk best goed. Hij draaide de muziek even zachter als hij zelf een wat zwakkere passage vermoedde. Dit is even niet goed, zei hij dan. Hier gaat mijn stem even de mist in. Nou, dat was dus oké! Een goede zanger is iemand die in staat is om kritisch naar zichzelf te luisteren.' Santing luistert uiteraard dikwijls naar zichzelf: 'Om gek van te worden. In de studio is het zo lastig om in de juiste stemming te komen. Ik blijf trainen. Ook mijn stem. Heel belangrijk, zeker straks...in de menopauze.'

Dan volgt nu: de Santing-truc. Santing is gespecialiseerd in volume-effecten: 'Als de emotionele intensiteit tot een hoogtepunt voert, moet je juist zachter gaan zingen. Dat komt veel sterker over. Het is echt een misverstand om te denken dat je de volumeknop moet opendraaien bij woede. Je kunt veel beter stiller worden. Ik denk tijdens een lied aan duizend dingen tegelijk. Heel technisch. Timing, ademhaling, ritme... Als ik als bandleider mijn muzikanten aanwijzigingen geef en ze gaan in de remmen, zeg ik altijd: "Je moest eens weten waar ik allemaal mee bezig ben!" Tijdens een nummer hoor ik voortdurend 'takke-ti-tak'. Ken je De appels op de tafelsprei van Toon Hermans? Mijn liefdesliedje is gemaakt (ti-takke-takke-ti-ke-tak) van lachjes die je lacht (ti-takke-takke-ti) van warme broodjes (ti-takke-takke...) Zo gaat dat maar door in mijn hoofd.

Als iemand om advies vraagt met betrekking tot een carrière in de muziekwereld, antwoord ze resoluut: "Zing! Maar forget it dat er een carrière in zit. Om zanger te worden, moet je zingen. Overal. Altijd. Zing in bandjes, neem zangles.' Zelf zong ze vroeger in de bandjes van haar broers. Nu leidt ze haar eigen band. 'Dat was nooit gelukt zonder ooit te beginnen bij het begin.'
Ze valt even stil. 'Kun je daar wat mee? Ik ben altijd zo lang van stof.'

Sonja, de meester en de leerling
Uitzending: woensdag 15 september, NED 3, 21:00 - 22:00 uur

klik hier voor een kijkje achter de schermen