www.mathildesanting.info

Op 1 maart verschijnt een nieuwe cd van Mathilde Santing, waarvan de cover Wonderful Life uit de Interpolis-reclame meteen als single zal worden uitgebracht. Santing: "Van mij hoeft dat niet zo, maar ja, als je nog een beetje 'airplay' wilt hebben, dan moet het wel." Over het verschil tussen 'commercieel' en 'brood op de plank'.

Zelf noemt ze To Others To One - een zinnetje dat ze ontleende aan de soapserie 'As the wordl turns' - een 'nachtplaat': een plaat voor onder de sterrenhemel. En inderdaad: boven de ruim georkestreerde arrangementen zweeft het zuivere engelengeluid van Santing en zingt over waanzin, over geld, over oorlogtrauma's, over haar vader, lesbische seks, over dromen.
Een persoonlijke plaat, zegt ze ook, over volwassen worden, over 'rond komen met jezelf', een toestand die ze naar eigen zeggen nu dan eindelijk bereikt heeft. Muziek schrijven heeft Santing in haar bijna twintigjarige zangcarrière weinig gedaan, ook dit keer putte ze uit de muziekgeschiedenis en verzamelde composities van onder meer Janis Ian, Irving Berlin en Tim Finn. Santing: "Het is een verzameling nummers uit mijn vorige theatershow en uit de dans/theatervoor stelling Grip die ik vorig jaar heb gedaan. Mensen die zelf schrijven nemen eerst nummers op in de studio en gaan ze dan nog eens live doen, bij mij gaat het precies andersom. Ik ga eerst op tournee, en dan pas maak ik een selectie voor een cd. Het gaat mij om de uitvoering, om de bezetting, om hoe je het doet."
Het verschil tussen live spelen en het werken in de studio drukt Santing het liefst uit met een metafoor. "Koken, dat vind ik altijd een goede vergelijking voor een muzikant. Live spelen is echt gourmetten met z'n allen. Opnemen is als je de ene dag het vlees marineert en de andere dag de slasaus maakt en weer een andere dag de vruchten uitzoekt op de markt. Je weet wel dat daar straks een achtgangen menu uit komt en dat het heel lekker wordt, maar je moet wel het grote geheel kunnen blijven zien. Het is leuk om je met die details bezig te houden, maar het is niet dat directe genot."
In het persbericht schrijft de platenmaatschappij dat Santing Wonderful Life 'op veler verzoek' heeft opgenomen op de cd. Dat klinkt naar tegenzin. "Dat is niet helemaal waar. De plaat was eigenlijk klaar, maar we dachten: er zou nog wel wat bij kunnen. Toen kwam Interpolis langs, hun filmpje was klaar, maar de muziek was mislukt. We hebben een paar nummers uitgeprobeerd en Wonderful Life sprong gewoon meteen van de band af. Contractueel kon ik bedingen dat ik het met hetzelfde team - producer en arrangeur - van de cd kon opnemen. Inmiddels wordt er druk gebeld ja, bij Interpolis, dus dit wordt ook de single. Van mij hoeft het niet zo nodig, maar het miste wel iets wat op de radio gedraaid kon worden. Als je nog een beetje airplay wilt hebben, ja dan moet dat wel."
Vind je dat vervelend? Er moet toch ook gewoon brood op de plank?
"Het gaat mij best goed, het brood staat op de plank. Ik heb die keuzes wat dat betreft al gemaakt. Ik ben geen commerciële zangeres, Interpolis is voor mij een goede opdracht, omdat ik mijzelf als zangeres verhuur. Dat is iets anders dan met gezicht en al. Wat is een commerciële zangeres? Dan pas je je muziek aan aan de commerciële eisen. Dat doe ik niet. Mijn stem wordt ingehuurd, en omdat ik niet onder een bepaald niveau wil werken, krijgen ze ook nog mijn knowhow erbij, maar ze betalen in principe voor mijn stem. Daarbij schep ik met dit soort opdrachten ruimte voor mijn eigen, niet commerciële projecten."
Het succes van Wonderful Life vindt Santing 'puur handig', verder doet het haar niets. "Ik ben niet in de muziek gegaan om beroemd, berucht en rijk te worden. Ik wil heel graag muziek maken, en dit is een gratis overtochtje terwijl het retourtje al geboekt is. Ja oké, ik zit hier in het Amstel Hotel en geef interviews, maar het voelt anders of je dingen doet, publicitair, om je grote liefde te laten functioneren, om mijn bedrijf nog een paar jaar verder te laten lopen. Ik leef heel bescheiden, ik zou ook makkelijk terug kunnen in inkomen, maar heel veel muzikanten redden het niet, moeten er andere dingen bij doen, en dat geldt meestal eerder voor de echt gelantenteerde mensen. Paul de Leeuw verkoopt 500.000 platen, ik nooit meer dan 25.000. Niet dat ik het hem niet gun, maar het is toch niet leuk. Er wordt zoveel muziek gemaakt en daar wordt zoveel geld mee verdiend, maar meestal is het niet echt...koken. Een hamburger is best lekker op zijn tijd, maar ook erg voorspelbaar."