Sla!  juni / juli 1997 tekst Catelijne Verhoeven foto: Peter Dellenbag ______________________________ Zodra je lekker eten op tafel zet, heb je een familie

De avondmaaltijd begin ik altijd met sla. Daarna ga ik met mezelf overleggen: zal ik dit nemen of dat? Dat kan heel makkelijk, want we hebben een kok mee op tournee. Hij maakt naast het dagmenu ook altijd een paar vegetarische gerechten klaar. Ik eet weinig vlees. Jaren geleden heb ik een tijd gegeten volgen de 'Fit for life'-methode. Dan moet je bij elke maaltijd kiezen tussen koolhydraten en eiwitten. Dus ofwel vlees/vis/kaas, ofwel pasta/brood/rijst. Nog steeds probeer ik, zeker als ik op mijn lijn wil letten, een keus te maken tussen die twee. Nu moet ik dat weer, want ik draag iets op het podium waar ik niet meer inpas als ik aankom. Eten betekent voor mij gezelligheid, intimiteit en liefde. Doordat ik - meer dan tien jaar geleden - een muziekband kreeg, werd het voor mij echt belangrijk. Het zijn namelijk allemaal eenlingen in zo'n band. Op het moment dat je lekker eten neerzet heb je een familie. Dat wilde ik, niet alleen uit sentimentele, maar ook uit professionele overwegingen. In de studio waar ik met die band opnames maak, stonden twee ovenschalen. Als die vol zaten hadden we genoeg voor zeven tot twaalf man. Dat soort maaltijden waren ook handig omdat je ze gerust een half uur kon warmhouden en dat was nogal eens nodig. Dus heb ik alle 'Tips' met ovenschotels verzameld. Ik bladerde zo'n tijdschrift even door, koos een recept, maakte een boodschappenlijstje en legde dat op de bar. Als een muzikant eerder klaar was of even pauze had, ging hij de ingrediënten halen. Naar gelang de dag zich ontvouwde zei ik tegen een van de jongens: 'het zou wel handig zijn als jij vast de groente ging snijden'. Een uniek ritueel. De band werd een bijzonder hechte groep. Door dat vasten ga ik andere dingen lekker vinden Ik ben vanuit mijn interesse voor eten en afvallen - dat wilde ik op een gezonde manier doen - dingen gaan proberen. Macrobiotisch koken, 'Fit for Life'. Maar ik hou van het goeie leven, dus kwam ik uit op af en toe vasten. Ik heb een adresje ontdekt in Zeeland. Een oud ziekenhuisje, omgebouwd tot kuuroord. Het is niet zo'n chic kuuroord, waar je je nagels kunt laten lakken, maar één met toegewijde mensen, die je met rust laten. Daar kwam ik een zakenman tegen, met in mijn ogen de ideale leefwijze. Hij is ongeveer 55 jaar en ziet er nog steengoed uit, terwijl hij alles doet wat velen als 'normaal' ervaren: hard werken, roken, koffie drinken en witbrood eten. Vanwege zijn werk moet hij minstens drie keer in de week met klanten uit eten. Hij drinkt als zijn klant drinkt. Verder alleen in het weekend. Thuis en op de zaak drinkt hij notenkoffie en eet hij goed brood. Op 35-jarige leeftijd is hij toen met vasten begonnen. Sindsdien doet hij dat eens per jaar. Ik ben daar nu vier keer geweest en ik begin dezelfde verschijnselen te vertonen. Er treedt een verandering op in wat ik lekker met een hoofdletter noem. Vroeger was dat koffie, snoep, vlees, kaas, whisky, pinda's en de hele mikmak. Als ik toendertijd aan de lijn deed dacht ik na een tijdje: hé hé, nu weer effe normaal. Langzaamaan begint dat om te draaien: thuis drink ik met smaak notenkoffie en alleen op het werk echte koffie. Ik vind het heerlijk om niet meer constant te denken: eigenlijk wil ik een glas wijn met nootjes en als ik dat niet doe dan ben ik een heilig boontje. Ik ga niet vaak uit eten. Dat komt vooral doordat ik een paar jaar geleden een grote belastingschuld had. Veel mensen denken dat muzikanten rijk zijn, maar wij staan dichter bij de kelners dan bij de kunstenaars. We moeten lesgeven of voor een hongerloontje in een musical gaan spelen. De best betaalde optredens zijn die waar iemand aan het begin van de avond naar de musici toekomt en zegt 'denk erom heren, ik wil jullie vanavond niet horen'. In smoking op een kasteeltje, inderdaad voor veel vlees etende gasten. Ik stelde me voor hoe de vrieskist vol lag met die poten De maatschappij doet raar over eten. Ons is bijvoorbeeld altijd verteld dat vlees gezond is. Als je ziet wat er nu aan het licht komt dan snap je wel voor wie die verhalen goed zijn geweest: voor de vleesindustrie. Mensen die heel gezond leven, realiseren zich misschien niet eens hoe ongezond anderen eten. Tijdens een macrobiotische kookcursus heb ik geleerd dat je yin en yang voedsel hebt. Onder andere zoute voedingsmiddelen zijn yang en zoete yin. Iedereen bereikt al etend een evenwicht. Maar het is iets heel anders of je dat bereikt met een beetje yang en een beetje yin of met een heleboel yin Cola en een heleboel yang chips; een paardemiddel, al ervaren we het niet eens zo. Chips en Cola zijn heel normaal, in iedere kantine verkrijgbaar. Macrobiotisch eten, dát vinden we extreem. Ik denk, dat we met oogkleppen op naar gekke koeien-ziekte en varkenspest kijken. Nederland is al lang rijk en geïndustrialiseerd. Bovendien is ons land het afvoerputje van Europa, laag liggend aan het einde van een paar grote rivieren. En dan gaan we onszelf er ook nog van overtuigen dat iedereen vlees moet eten. Varkens en koeien worden in zulke grote hoeveelheden geproduceerd - dat wil je niet weten! Mijn ogen zijn geopend toe ik een keer na een optreden in een Berlijns nachtrestaurant at. De specialiteit van het huis was varkenspoten. Ik heb het niet genomen, maar het hele restaurant zat ze te eten. Je zag die knoerten van dingen op alle tafels liggen. Ik stelde me voor hoe de vrieskist er vol mee lag... Ik ben ervan overtuigd dat het op de lange duur economisch gezien goed is om de consumptie van vlees en vis te verminderen. Er stort een industrie in, maar er ontstaat ook een nieuwe, die wereldwijd beter en eerlijker functioneert. Daarom denk ik dat veel mensen de komende jaren zullen gaan minderen. Daar zullen we andere mensen door worden. Gezonder en relaxter. Mathildes favoriete gerecht Mijn favoriete gerecht komt uit het eerste 'Fit for Life'-boek: knoflooksnijbonen. Het kan ook met sperziebonen, peultjes of kouseband. Je fruit de boontjes in olijfolie, zodat ze allemaal onder de olie zitten, een beetje knoflook erbij, een beetje tijm plus wat bouillon. Zo laat je de boontjes even trekken, tot ze lekker zacht zijn. Vervolgens laat je ze afkoelen en doe je ze, in plaats van bijvoorbeeld avocado, door de sla.