Top Santé   juli 1997 tekst Carola Deurwaarder __________________________________ Dat is het echte Kingcab-gevoel Mathilde Santing (38): "Ik zit momenteel in één van de gelukkigste periodes van mijn leven.Het lijkt wel alsof alles klopt en klikt. Ik heb de leukste vriendin, de leukste hond, de leukste auto èn het leukste werk van Nederland. Ik doe momenteel een fantastische tournee en heb een betere begeleidingsband dan ooit: er staan maar liefst zeven mannen achter me die allemaal hun instrumenten als meesters bespelen. Ik noem ze schertsend mijn privé-orkest. Ook de toekomst ziet er heel zonnig en boeiend uit. Ik heb net een prachtige, nieuwe werkruimte gevonden waar ik binnenkort mini-workshops zal gaan geven. Andere mensen uit hun tenen laten zingen vind ik namelijk minstens net zo leuk als zelf zingen. Bovendien begin ik in juli aan mijn allereerste musical; ook een volledig nieuw en spannend hoofdstuk in mijn leven. 'Joe' geeft mij op dit moment heel erg een neus-in-de-botergevoel. Ik speel de rol van een verbindingsofficier voor piloten in oorlogstijd: iemand die verbinding maakt tussen hemel en aarde. Uit honderden piloten houd ik Joe tegen en vertel hem dat hij nog niet klaar is en terug moet naar de aarde. Daar loopt hij min of meer als een geest rond, want hij kan iedereen zien en verstaan, maar niemand kan hem horen of zien. Het bijzondere is dat zijn woorden gedachten worden in hun hoofd, wat tot prachtige scènes leidt.

Dit jaar ben ik in meerdere opzichten een rijke vrouw: we spelen 'Joe' namelijk drie maanden in het Amsterdamse Carré. Lijkt me heerlijk om af en toe als het uitloopt een nachtje in mijn auto, een Nissan Kingcab, aan de Amstel te blijven slapen. Coco, mijn bouvier, bewaakt me wel. En dan 's ochtends gewoon Carré binnenlopen om daar mijn tanden te poetsen. Dat is toch ideaal? Die Kingcab hoort daar echt bij: ik kan zelfs stellen dat die auto me echt gelukkig maakt. Alleen zijn naam is al zo mooi: koningstaxi. Ik houd van luxe, maar het moet ook praktisch zijn en mijn Kingcab heeft het allebei. Het is een beetje 'n Twin Peaks-auto: een tikje mysterieus, stoer, stijlvol en praktisch tegelijk. Het is een pick-up met twee zitplaatsen voorin en een laadbak achter. Omdat de honden apart in de overdekte laadbak zitten blijft de cabine schoon. Eerdaags komt er een nieuwe kap op en daarmee is hij ook geschikt als kleedkamertje Tijdens een optreden zijn de verkleedkisten ook te gebruiken als bankjes voor de bandleden. zodat we met z'n zessen tegenover elkaar kunnen zitten. Ook kan ik me er makkelijk even omkleden of een tukje in doen. Verder kun je er natuurlijk te gek mee op vakantie. Dankzij de Kingcab kan ik kamperen zonder haringen. Dan verandert 'ie in twintig seconden van een auto naar een tent op wielen. Werkelijk ongelooflijk comfortabel. Omdat het geen snelle auto is, heeft 'ie ook iets prettigs gemoedelijks. Ik heb altijd al iets met auto's gehad. Het wordt een soort huisdier van me. Ik praat tegen hem, geef hem af en toe een klopje als 'ie het goed doet. Het is verstandig om respect te hebben voor machines, ik denk echt dat ik niet ongestraft tegen hem kan schelden.

Zoals anderen vaak even een blokje om wandelen, zo gaan mijn vriendin Antje en ik vaak een stukje met de Kingcab rijden. Meestal duiken we de natuur in of tuffen we wat langs de Amstel. Dat is het echte Kingcab-gevoel: een stukje rijden, stoppen waar het mooi is en daar meteen een mini-huisje hebben. Niet zo'n pretentieuze camper met koffiekopjes, een wc en een aanrecht, maar een piepklein plekje voor mezelf onder de bomen. Letterlijk graag, want ik heb iets met bomen. Vraag me niet waarom, maar ik vind bomen mijn levenlang al geweldig. Ik weet nog dat ik als kind door het park naar de padvinderij fietste en gewoon moest stoppen om naar de prachtige bomen en bloesems te kijken. In een drukke stad kan ik vaak ontzettend piekeren. Vragen als 'wie ben ik', 'waar sta ik' en 'wat voel ik' dringen zich voortdurend aan me op. Dat heb ik veel minder als ik in de natuur onder de bomen sta. Daar wéét ik wie ik ben, waar ik sta en wat ik voel: ik ben ik en ik voel me gelukkig tussen mijn bomen!

Misschien ben ik zo ondersteboven van al het geluk omdat ik in mijn leven ook veel ongelukkig ben geweest. Ik ben van nature een vat vol tegenstrijdigheden. Ik kan diepdown zijn, maar ook op en top gelukkig, heel lief, maar ook heel boos. Ik houd van hard werken, maar kan ook vreselijk lui zijn. Ik ben evenwichtiger geworden. Als er nu iets tegenzit denk ik optimistisch: Wees blij dat je deze kleine pech gehad hebt, dan heb je minder kans op die grote pech.Ik dwing geluk af, werk eraan. Ik ben niet bang om daar een therapietje of meditatiecursusje tegenaan te gooien. Doordouwen en bereid zijn aan jezelf te werken ligt me wel. Ik besef terdege dat dit geluksgevoel niet eeuwig zal duren en dat er heus wel weer magere jaren zullen komen. Maar ik denk dat ik sterk genoeg ben om de koe bij de horens te vatten en voor mijn geluk te vechten."