Opzij nr. 5 mei 2004 tekst Marian Vleerlaag ___________________________ (Het artikel is niet compleet weergegeven; alleen datgene betreffende Mathilde Santing) Afvallige gelovigen Lesbo's die verliefd worden op een man betalen een hoge prijs Lesbiennes die plotseling aan de man zijn, kunnen rekenen op stevige reacties uit de scene. Eens een lesbo, altijd een lesbo, immers. Of is de vrouwelijke seksualiteit misschien minder uitgesproken in haar voorkeur? Zangeres Mathilde Santing: 'Ik zou ook weer een relatie met een leuke vrouw kunnen krijgen.' (.....) Voor bekende Nederlanders gelden groepsnormen nog sterker, wellicht vanwege hun voorbeeldsfunctie. Dat ervoer Anja Meulenbelt in de jaren tachtig toen zij verliefd werd op een man. Op dat moment gold zij als lesbisch boegbeeld. Haar ervaringen verwerkte zij in haar roman Alba. Ook Bernadette de Wit baarde opzien toen zij in de jaren negentig met heren in de darkroom verdween. En eind 2003 verscheen in Zij aan Zij een interview met Mathilde Santing (45). Daarin liet zij zich kritisch uit over de schijntolerantie omtrent biseksualiteit van zowel hetero's als lesbo's. De zangeres heeft nooit een geheim gemaakt van haar biseksualiteit. Voordat haar tien jaar durende relatie met vriendin Antje eindigde, had ze een aantal langdurige relaties - soms met een man, soms met een vrouw. Nu is ze alweer drie jaar met een man. 'Ik heb de keuze en daar maak ik gebruik van,' zegt ze. 'Maar men beweert nu dat ik hetero ben. Dat vind ik een belediging. Dat ben ik niet en zo voel ik me niet. Ik ben altijd biseksueel geweest. Daar heb ik overigens lang mee geworsteld. Gevoel is nu eenmaal niet zwart-wit, het bestaat niet uit nulletjes en eentjes. Ik zou ook weer een relatie met een leuke vrouw kunnen krijgen. Ik ben altijd open geweest over mijn biseksualiteit, het heeft alleen de krant niet gehaald. Mijn keuze voor een meer vrouwelijke look bijvoorbeeld had ik al lang gemaakt toen ik nog met een vrouw was. Maar nu hoor je er pas iets over. Je zou het een vorm van bi-fobie kunnen noemen. En de sterkste reacties zijn van degenen die de gevoelens herkennen maar afwijzen in zichzelf. Ik zeg weleens: we kopen allemaal een stereo maar we zetten hem op mono. Ik heb overigens nooit bewust aan een beeld van mezelf gewerkt. De clip van 'Appels op de tafelsprei' is geen lesbisch statement geweest. Ik zong gewoon mezelf. Het was een magisch nummer, voor mij heel erotisch. Erwin Olaf had de clip bedacht en hij zei: "We laten geen duur model overvliegen uit New York. We doen het gewoon met Antje." En het is prachtig geworden, heel echt. Ik vind het belangrijk dat alles wat ik doe echt is. Maar de reacties van de pers zijn soms ronduit beledigend. Ik ben mijn hele leven bezig met muziek. Maar wat wordt er behandeld in de media? Mijn seksualiteit!' Vrouwen die relaties met mannen en vrouwen hebben, kunnen vergelijken. Zoals Mathilde Santing: 'Ik grap weleens dat ik mannen en vrouwen niet goed uit elkaar kan houden. Maar het is toch anders. In een lesborelatie ben je hetzelfde maar zoek je de verschillen. In een man-vrouwrelatie bent je verschillend maar zoek je de overeenkomsten. Met een vrouw is het wel vaak harmonieuzer door de herkenning, mannen zitten toch meer vast in patronen. Maar uiteindelijk neem je altijd jezelf mee in de relatie. Dat bepaalt vijftig procent. Daarom maak je vaak dezelfde ruzies.'