Welcome on board, welcome on board. Hij zegt het twaalf keer. Tien deelnemers met een liefde voor zingen, Mathilde Santing en haar gitarist Marcel Fisser, stappen in een Turks havenplaatsje als min of meer vreemden aan boord van de Grandi I. Er staat een enorme tafel vol heerlijke gerechten klaar, en drank natuurlijk. Aan boord is er altijd veel drank. De kapitein doet z’n best de groep te laten verbroederen, maar Mathilde neemt het snel over. “We doen een voorstelronde. Je zegt je naam, wat je doet en - het belangrijkste met al die vrouwen op een schip - ben je bi of hetero? Een lachsalvo dendert over het water, de toon is gezet. Mathilde neemt geen blad voor de mond en zo blijft dat, een week lang. Ze is vrij als een vogel, grof in de mond, humoristisch, kan entertainen.. en tussen de regels door schittert een gevoelig spiritueel mens. Een bevlogen lerares die het voor elkaar krijgt de zeilen te laten zakken voor een masterclass op het achterdek. Elke ochtend vaart de boot uit, naar een volgende haven of een rustige baai en tegen vieren, als we stilliggen, begint de workshop; samen zingen, oefeningen om de stem wat los te maken, dan improvisaties om te leren spelen met tekst en ritme en daarna mogen deelnemers die dat willen solo zingen. Maar Mathilde begint bij het begin: hoe sta je als je voor een groep wilt zingen? ‘Oefen in open en aanwezig zijn.’ “Zeg eens: ‘Ik wil dat je weggaat’, terwijl je van de ene op de andere voet wiebelt. Probeer het, allemaal even.” Om de beurt, een voor een staan we voor de groep, wiebelend, commanderend. En inderdaad, het komt absoluut niet over. Bovendien willen we helemaal niet weg, we zitten daar op het achterdek, voor anker in die eenzame baai. Blauwe lucht, blauw water, bergen rondom. Wat een plek voor zangles! “En zeg het nu nog eens, met je voeten stevig op de grond, niet bewegen, contact met de vloer: ‘Ik wil dat je weggaat!’ Blijf stevig staan en je krijgt kracht. En zo moet je zingen, als je gaat wiebelen verlies je je kracht, je concentratie en in het ergste geval, verlies je je tekst. Oefen in open en aanwezig zijn!” ‘Aanwezig zijn’ - het is Mathilde’s motto. Hoe kun je iets doen, terwijl je geest ergens anders is? Hoe kun je overtuigd zingen terwijl je je niet bewust bent van wat je zingt? Ze staat op en doet het even voor. Elk woord krijgt een eigen klank, een eigen betekenis, alsof ze elk woord eerst proeft en dan loslaat. Het is prachtig. “Een zangeres moet weten hoe ze er zelf aan toe is. Daarom praat ik zo veel over seks, over emotie, liefde, vriendschap. Dan weet ik mijn standpunt, hoe ik daarover denk. En dan, via mijn zang, kan ik de emotie overbrengen. Niet andersom, een emotie mag mij tijdens een lied niet te pakken krijgen. Als dat gebeurt ken je jezelf niet.” |
