Esta nummer 15, 17 juli 2006

tekst Miek van Wijk fotografie Harold Pereira
visagie Manonne Boerema locatie Lloyd Hotel Amsterdam
productie Karin van der Knoop
__________________________________________________

Passie, soms vlieg ik daardoor uit de bocht
Tussen alle cd's, musicals en theaterprogramma's door verandert Mathilde Santing steeds van look. De meest karakteristieke: kort blond haar met grote trui of jas. En nu gaat ze voor vrouwelijk, met jurkjes, bruine lokken en extentions. De zangeres van twee Edisons en een Gouden Harp: 'Beroemd worden is nooit mijn streven geweest'.




Stralend komt ze aanfietsen. Een kwartier te laat. Het gevolg van haar nieuwe vrouwelijke look. Ze moet er nog aan wennen dat die haar 's ochtends meer tijd kost... Met haar zorgvuldige geföhnde haar, witte cowboylaarzen, zwierige rok en stoere witleren jasje is ze een verschijning die niet onopgemerkt blijft. 'Ik vind het leuk om met mijn uiterlijk te spelen en in mijn kleding verschillende facetten van mijn persoonlijkheid te laten zien. Maar je moet het ook weer niet te serieus nemen. Mensen denken vaak dat ik graag de aandacht trek en altijd in het middelpunt van de belangstelling wil staan. Maar beroemd worden is nooit mijn streven geweest. Er is maar één ding dat ik van jongs af aan heb gewild en dat is zingen. Zangeres zijn is dan ook veel meer dan mijn beroep. Ik ben het niet geworden, ik ben het altijd geweest. Als ik zing voel ik me verbonden met iedereen die naar me luistert. Het is míjn manier om mijn emoties te delen. Maar na het applaus neem ik bewust afstand. Heb ik juist behoefte aan afzondering en stilte. Dat is geen kwestie van arrogantie, maar van zelfbehoud. Doordat ik alles intensief beleef, raak ik uit balans als ik geen grenzen stel. Makkelijk is dat overigens niet. Het trouw blijven aan mezelf is vaak met waanzinnige conflicten gepaard gegaan. Natuurlijk word ik daar wel eens moe van. Ik zou het graag anders willen, maar ik denk niet dat het anders kan. Ik moet nu eenmaal mijn eigenheid bewaken. Muziek maken zie ik als daad van liefde. Een knieval voor de commercie zou afbreuk doen aan de zuiverheid ervan. Bovendien zou het voelen als verraad aan mezelf. Ik kan alleen maar bevlogen zingen als het van binnenuit komt. Daarvoor heb ik de vrijdeid nodig om aan ieder lied mijn eigen invulling te geven. Als ik te behoeve van de financien concessies had gedaan, weet ik zeker dat ik nu geen zangeres meer was geweest. Die onafhankelijkheid is voor mij essentieel.'
Ze prijst zich gelukkig met de zelfstandige positie die ze heeft verworven. Daarbij heeft ze het zichzelf niet makkelijk gemaakt. Een manager heeft ze nooit gehad: zangeres, producent en zakelijk leidster, ze is het alledrie. 'Ik kom echt uit het onderste plekje van de put gekropen, want ik ben onderweg diverse keren pootje gelicht. Had ik mijn vertrouwen gesteld in de verkeerde mensen. Een paar keer ben ik zodanig uit balans geraakt dat ik in een depressie belandde. Werd ik 's morgens huilend wakker en kon ik urenlang geen woord uitbrengen. Nog altijd ben ik er mijn therapeute dankbaar voor dat ze me nooit aan de medicijnen heeft gezet. Ze heeft me geheel uit eigen kracht uit het dal laten klauteren. En dat is heel goed voor me geweest. In totaal heb ik zo'n drie jaar therapie gehad. Ze zei me terug te komen zodra ik het gevoel had dat ik hulp nodig had. Af en toe is dat inderdaad het geval, maar momenteel niet. Ik ben goed bezig. Dat compliment mag ik mezelf wel geven.'

Hoog sensitief
Hoewel melancholie haar niet vreemd is, overheerst toch het gevoel dat ze voor de zon geboren is. Ze groeide op in een warm gezin met twee oudere broers en een jonger zusje. Haar humanistische ouders waren ruimdenkend. Creativiteit en zelfontplooiing werden aangemoedigd. Er kon thuis veel. 'Mijn ouders zijn allebei sterke persoonlijkheden. Ze hebben me stevig in mijn schoenen gezet. Over het geheel genomen was de sfeer thuis superrelaxed. 
1982
Zo begint ze haar zangcarrière: met kort donker haar staat ze op haar eerste album, een ten-inch lp
Mijn vader had als piloot een goed inkomen, maar mijn ouders hechtten niet aan status en uiterlijkheden. Ze spendeerden hun geld aan leuke dingen. Zo maakten we met zijn allen mooie vakantiereizen, kregen we muziekles en was er alle ruimte om te musiceren. Onze garage was er zelfs voor omgebouwd.
Terugblikkend waren er slechts een paar dissonanten. Een psychose van mijn vader waarvan hij vrij snel herstelde en vele jaren later de scheiding van mijn ouders. Ik heb pas kort geleden begrepen waarom die gebeurtenissen er bij mij zo hebben ingehakt. Ik las het boek Hoog sensitieve personen van Elaine Aron. Dat werd voor mij een openbaring. Ik had zoiets van: dit gaat over mij, dus daarom reageer ik zó. Een van de kenmerken van hoogsensitiviteit is dat je zintuigen voortdurend op scherp staan. Met als consequentie dat je veel gedetailleerder, subtieler en intenser waarneemt dan de meeste andere mensen. Gebeurtenissen die anderen amper opvallen of makkelijk van zich af schudden, komen bij mij met orkaankracht binnen. Vandaar dat ik vaak veel heftiger reageer dan anderen die niet diezelfde gevoeligheid hebben. Zij denken al gauw: wat een aanstelster. Maar zij voelen niet wat ik voel, horen niet wat ik hoor en zien wellicht niet alle details die ik zie. Dankzij dat boek zie ik mijn gevoeligheid nu als een kwaliteit en niet meer als een mankement waar ik ooit nog vanaf moet komen. Heel lang heb ik gedacht dat als uiteindelijk alles goed met me zou gaan ik dat lichtgeraakte wel kwijt zou raken. Nee dus. Gevoeligheid is geen eigenschap die je kunt bijvijlen. Eigenlijk ook wel een opluchting! Ik hoef er niet meer tegen te vechten, maar mag er blij mee zijn. Voor mijn vak heeft die hooggevoeligheid een meerwaarde. Ik hoor immers de meeste subtiele verschillen.'
Ongelikte beer
Ze is trots op haar in april verschenen cd Under your charms. Hoewel ze zingt over stukgelopen relaties en verkeerde keuzes, is de teneur licht en vrolijk. Passend bij haar huidige gemoedstoestand. De totstandkoming van de cd voelde als een triomf. 'Ik ben supergelukkig met mijn eigen band en eigen achtergrondzangeressen. Mensen tegen wie ik kan zeggen hoe ik het hebben wil. Om optimaal te presteren, moet ik de baas zijn. Muzikanten die met mij samenwerken, moeten wel tegen een stootje kunnen. Want ik bemoei me voortdurend met hen. Vraag of het ietsje hoger, lager of losser kan. Nee, dat doe ik niet altijd even tactvol. Als ik boos ben, ga ik niet om me heen rammen. Ik begin ook niet met spullen te gooien, maar kan verbaal wél vlijmscherp zijn. Sommigen schrikken zich daar zo te pletter van, dat ze kopschuw de greppel in rollen. Ik ben een ongelikte beer. Kan soms onbeheerst uit mijn slof schieten. Van wát ik heb gezegd, heb ik zelden spijt. Wel van het hoe... Maar ja, als zangeres wil ik het onderste uit de kan. De mensen die me wat beter kennen, weten inmiddels wel dat ik het allemaal niet zo rot bedoel. Want behalve fel kan ik ook lief, vrolijk en warm zijn. Het is de passie hè, die me af en toe uit de bocht doet vliegen. Ik vind het een gezonde instelling dat je in je werk naar perfectie streeft. Mensen die er maar een slag naar slaan, daar kan ik absoluut niet tegen. Mijn vader had als piloot ook een gigantische verantwoordelijkheid. Een fout van hem zou de veiligheid van de passagiers in gevaar kunnen brengen. De alertheid en betrokkenheid die ik bij hem zag, heb ik zelf ook en verlang ik van iedereen met wie ik werk.'
1985
Mathilde neemt deel aan het Knokke-songfestival en wint de eerste prijs.
Complexiteit van liefde
Privé had ze, zoals bekend, zowel relaties met vrouwen als mannen. Momenteel is ze single. Met Zed, de man met wie ze vanaf 2000 een relatie had, heeft ze nog altijd goed contact. 'We hebben nooit echt een punt gezet achter onze verhouding. Wat we samen hebben, laat zich eigenlijk niet benoemen, maar het meer dan vriendschap. In de jaren dat we intensief met elkaar optrokken, hebben we veel gepraat en heftig geknokt. Dat is absoluut geen verloren tijd geweest, want het heeft ons allebei verder gebracht. Ik heb trouwens nooit met een partner samengewoond. Een eigen domein is voor mij belangrijk. Nee, ik geloof niet dat ik met mannen heel anders omga dan met vrouwen. Maar het thema bisexualiteit blijft raar om over te praten. Omdat velen het niet begrijpen en je onmiddelijk typeren als iemand die van twee walletjes eet. Zo zie ik dat zelf helemaal niet. De relaties die ik heb gehad, zijn altijd duurzaam geweest. Hebben nooit korter geduurd dan zeven jaar. Dus laten we nu niet net doen alsof hetero's altijd monogaam zijn en bisexuelen hun geaardheid gebruiken als excuus voor losbandigheid. Kom op zeg! Ik geloof er sowieso niet in dat mensen van nature monogaam zijn. Ik zeg vaak voor de grap: ik kan mannen en vrouwen niet uit elkaar houden. In zekere zin is dat ook zo. De verschillen tussen mannen en vrouwen worden schromelijk overdreven. Hoe vaak zie ik geen heteromannen bij wie de vrouwelijke kant de boventoon voert en omgekeerd bij heterovrouwen de mannelijke kant. Van mezelf kan ik alleen maar zeggen dat ik in het verleden als bisexueel heb geleefd, maar of dat ook voor de toekomst geldt, weet ik niet. In iedere relatie die ik had, heb ik gehoopt dat het voor altijd zou zijn. Nee, je kunt niet stellen dat ik in mijn relaties te dominant was. In iedere relatie spelen zich subtiele machtspelletjes af. Vlak daarbij vooral niet uit dat een zogenaamd slachtoffer op zijn of haar manier nog een behoorlijke dominante rol kan spelen hoor! De liefde is complex. Voor de muziek een zegen. Want juist de verscheurdheid en het verpletterende van de liefde is een eeuwige inspiratiebron.'
1993
Bijna 10 jaar later, nog steeds met blonde lokker, staat ze in het theater met Under a blue roof
Goede heks
Tot ieders verrassing vertolkt ze de rol van Glinda in de musical The Wiz, die eind augustus in première gaat in Utrecht. 'Het verzoek kwam of ik auditie wilde doen. Dat wilde ik wel, want het lied If you believe dat Glinda zingt, is prachtig. Tijdens de auditie heb ik twee versies gezongen. Eén zoals het oorspronkelijk was en één waar ik mijn eigen kleur aan heb gegeven. Ik was de enige die tijdens de audities de song naar haar hand zette, maar dat bleek precies te zijn wat ze wilden. Glinda is de goede heks die Dorothy, de hoofdpersoon uit het verhaal, vertelt hoe makkelijk het is om thuis te komen. Dorothy is namelijk verdwaald en vindt de weg naar huis pas op het moment waarop ze volledig op zichzelf durft te vertrouwen. Zoals in ieder goed sprookje gaat er ook in The Wiz een behartenswaardige levensles schuil. Luisteren naar je eigen innerlijke stem vraagt om moed, maar als je die op kunt brengen, kom je ondanks alle obstakels uiteindelijk waar je wezen wilt. Dat is tenminste mijn eigen ervaring. The Wiz is een vrolijke musical waar ik me enorm op verheug. Niet in de laatste plaats vanwege de samenwerking met de Amerikaanse topregisseur Glenn Casale. In de Verenigde Staten is hij een begrip en heeft hij gewerkt met grootheden als George Clooney en Carol Burnett. In ons land heeft hij de regie gedaan van Beauty and the beast, een musical die een enorme indruk op me heeft gemaakt. Tijdens de première had ik tranen in mijn ogen. En dat is toch niet het eerste wat je verwacht als je naar een dansende theepot zit te kijken. Wanneer je dat als regisseur voor elkaar krijgt, heb je wel iets bijzonders in je mars. Ik ben er dan ook van overtuigd dat hij van dit verhaal ook een meeslepend spektakel weet te maken.'
FEELGOOD MUSICAL
De swingende musical The Wiz is een eigentijds verhaal gebaseerd op een Broadway-productie die zeven Tony Awards won. Deze versie is geïnspireerd op de succesvolle filmversie met Diana Ross en Michael Jackson in de hoofdrollen. Utrecht heeft de Europese première. De wereldhits Easo on down the road en A brand new day maken van dit moderne sprookje een echte feelgood musical. Dorothy (Nurlaila Karim) raakt de weg krijt en belandt in het wonderlijke land van Oz. Ze gaat op zoek naar de machtige tovenaar (Danny de Munk) die haar kan vertellen hoe ze de weg naar huis terug kan vinden. Tijdens haar zoektocht ontmoet ze de vogelverschrikker zonder verstand (Danny Yanga), een blikken man zonder hart (Jerrel Houtsnee) en een leeuw zonder moed (Jeroen Phaff). Samen gaan ze verder en zoeken ze naar huis, hart, verstand, moed en bovenal zichzelf.
Informatie: www.musicals.nl
2002
Het jaar waarin ze haar tweede Edison ontvangt in de categorie Beste Zangeres