Frank Boeijen Informatie (FBI-Magazine) nr. 84; zomer 2003 door Mattuschka Nijrolder _______________________________________________________ Mathilde Santing 'Ik ben een interpretatice. Ik kijk naar iets en geef er richting aan.' Mathilde Santing: de diva van de Nederlandse popmuziek. Ze treedt al meer dan twintig jaar op en maakte platen in diverse genres. Ze speelde zelfs in de musical Joe en staat nu voor het eerst op de planken met een geheel Nederlandstailg repertoire. Haar muzikale wegen hebben meerdere malen die van Frank (Boeijen) gekruist. Hoog tijd dus voor een interview.

Ben je vooral muzikant of vooral zangeres? 'Uiteindelijk zie ik mezelf meer als muzikant, denk ik - hoewel ik ook een echte zangeres ben. Maar zangeressen zijn anders dan muzikanten. Er is een groot verschil tussen hen.' Welk verschil? 'Muzikanten vinden de tekst niet zo belangrijk. Ze gaan uit van de muziek. Er zullen weinig zangeressen in Nederland zijn die zoveel zangles hebben gehad als ik. Ik heb elf jaar lang priveles gehad. Toen ik acht jaar was, deed ik auditie op de muziekschool en werd afgewezen. Toen ben ik die privezanglessen gaan volgen tot mijn negentiende. Daarom zie ik mezelf nu meer als muzikant.' Schrijf je je eigen nummers? 'Ik heb weleens zelf nummers geschreven. Op mijn tweede plaat staan er zelfs een aantal. Nu ben ik er niet meer in geïnteresseerd. Ik ben heel goed in het herkennen van mooie liedjes. Dat is iets anders dan ze zelf maken. Het is net als bij kleding. Je weet wel precies wat voor kledingstuk je mooi vindt, maar om daar nu zelf de stof voor te gaan weven...! Ik ben meer een interpretatrice. Ik kijk naar iets en geef er richting aan.' Waar kies je de nummers op uit die je zingt? Op de muziek, de tekst, of de sfeer van een lied? 'Ik kijk gewoon of iets een goede song is. Een goede song heeft een mooie melodie en een mooie tekst met een mooie betekenis. Het liefst zing ik liedjes met een dubbele betekenis en een dubbel gevoel. Zodat je van A naar B kunt gaan. Je hebt veel verschillende stijlen gezongen (pop, jazz, musical). Ben je steeds zoekende in de muziek of ben je gewoon veelzijdig? 'Ik heb er een hekel aan hoe de meeste platen van zangeressen gemaakt worden. Het lijkt wel alsof ze worden aangekleed! Dat vind ik niets. Ik ga uit van het 'band-geluid', het geluid vanuit een live-bezetting. Het wisselen van die bezetting geeft vaak een wisseling van stijl. Hierdoor krijg je een heel afwisselend repertoire. Maar ik vind het wel mooi als een plaat een verhaal vertelt. Als de hele plaat een bepaalde lijn en stijl heeft. Ik hou er niet van om twaalf verschillende dingen op een plaat te zetten. Dat is ook van de verschillen tussen een plaat en een concert.' Tijdens je laatste programma 'De negen levens van Mathilde' zing je uitsluitend Nederlandstalige nummers. Waarom heb je die keus gemaakt? 'Dat was ik al heel lang van plan. Eigenlijk wilde ik een Nederlandstalige musical gaan maken. Daarvoor waren de plannen al in een vergevorderd stadium. Alleen de muziek was nog niet klaar. Ik had dus beloofd dat ik met een programma zou komen. Een programma dat autobiografisch zou zijn. Dat is dit programma geworden. Ik had nu alleen ander materiaal voorhanden.' Als je Nederlandstalige nummers zingt, is de tekst dan belangrijker dan bij Engelstalige liedjes? 'Nee, dat kun je niet zo zeggen. Muziek en tekst functioneren los van elkaar. De tekst heeft nu wel een ander effect. Dat geldt zowel voor mij als voor het publiek. Bij andere programma's was dit niet zo. Daar waren de nummers meer Angelsaksisch, nu is het meer cabaret.' Hoe ben je tot de keus van de nummers voor dit programma gekomen? 'De nummers die ik gekozen heb, pasten in het verhaal dat ik wilde vertellen. Ik zing een aantal nummers van Ischa Meijer, twee nummers van Herman van Veen, nummers van Marco Borsato, Liesbeth List en zelfs van Skik. Ik zing ook twee nummers van Frank: De verzoening en Vaderland.' Waarom heb je die twee nummers van Frank gekozen? 'Omdat ze passen in het verhaal. Vaderland is de opening van het programma en ook De verzoening past in het verhaal. Ik speel dat ik een diva ben. Dat gebruik ik ook in De verzoening. Ik zing het heel anders dan Frank het bedoeld heeft. Frank heeft het programma twee of drie keer gezien. De eerste keer was hij totaal verbluft. Hij had het niet verwacht. Daarna vond hij het heel mooi. Maar als je het echt wilt weten, moet je Frank maar even bellen want ik kan natuurlijk niet voor hem spreken.

Hoe lang ken je Frank al? 'We hebben elkaar meer dan twintig jaar geleden voor het eerst ontmoet. Ik ging naar mijn eerste radioprogramma en was snipverkouden. Frank was daar toen ook en hij heeft mij een schone zakdoek aangeboden. Ik was er totaal door verbluft! Anderen vroegen aan mij of ik verliefd op hem was maar dat was het niet. Ik was gewoon verbluft. Het was heel bijzonder, en daarna heb ik het ook nooit meer meegemaakt. Zo'n vier, vijf jaar geleden zijn we elkaar opnieuw tegengekomen en toen zijn we vrienden geworden. Tenminste, als je van een vriendschap kunt spreken wanneer je elkaar maar een paar keer per jaar ziet.'

Jullie hebben tijden een benefietavond voor de slachtoffers van de aardbeving in Turkije samen het nummer Zeg me dat het niet zo is gezongen. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen? 'Dat was in de tijd dat we al vrienden waren geworden. Het leek mij wel leuk om samen iets te doen. Ik weet niet meer zeker of het ook mijn initiatief was om dat nummer te doen maar ik denk het wel. Het is in elk geval iets wat ik had kunnen bedenken!' Wat vind je van de combinatie Mathilde Santing en Frank Boeijen? 'ik vind dat onze stemmen heel goed bij elkaar passen. Daarom wil ik in de toekomst nog wel eens iets samen met Frank doen.' Een duet opnemen? 'Ik denk meer aan iets live samen te doen. Een chique avond met een groot orkest. Het hele plan staat nog in de kinderschoenen, dus ik kan er niet te veel over vertellen...!' Tijdens de Vaderlandtour hebben drummer Kim Weemhoff en bassist Paddy van Rijswijk, afkomstig uit jouw band, bij Frank gespeeld. Is dit contact via jou ontstaan? 'Ik weet niet meer precies hoe dat is gegaan. Volgens mij kende Paddy al iemand uit de band van Frank en wist Frank op die manier dat ze dat jaar vrij waren.' Vond je dat 'jouw jongens' goed bij Frank pasten? 'Ja, ik vond dat wel goed samengaan.' Frank heeft het gedicht Gras van Michel van der Plas op muziek gezet. Dit gedicht kreeg hij van jou na de dood van zijn moeder. Waarom? 'We waren toevallig bij elkaar en zaten in het gras toen Frank het telefoontje kreeg dat hij naar zijn moeder toe moest komen. Normaal stuur ik nooit post naar mensen maar nu kwam ik dat gedicht tegen en heb ik het naar Frank gestuurd, om hem te troosten.' Ben jij een kenner van het werk van Michel van der Plas? 'Nee, geen echte kenner. Ik heb wel wat werk van hem gezongen maar Gras kwam ik gewoon ergens tegen.' Was het ook jouw bedoeling dat Frank het op muziek zou zetten? 'Nee, helemaal niet. Het was puur bedoeld als troost. Maar het is zo mooi geworden.' Wat zijn je muzikale toekomstplannen? 'In oktober speel ik nog twaalf keer het programma De negen levens van Mathilde. Verder ben ik van plan nog heel lang in de muziek door te gaan, maar in een kalmer tempo. Ik wil minder vaak een cd opnemen. Ik zit nu op een leeftijd waarbij je moet kiezen wat je nog wilt. Het is net als met het ontginnen van een groot stuk land. Wil je een tuin maken tot aan de horizon? Moeten er nog stukken bij, of wil je je focussen op de tuin zoals hij nu is? Momenteel heb ik geen inspiratie. Ik heb wel vage plannen maar ik ben nog niet verliefd geworden op een plaat. En ik neem een plaat wel altijd als uitgangspunt. Ik ben van plan me vooral te gaan richten op het geven van masterclasses. Ik wil niet zozeer zangles gaan geven - dat heb ik zelf teveel gehad, dus ik weet dat ik dat niet kan. Maar ik kan wel mensen helpen om te kijken of hun zangles goed loopt. Tijdens zo'n masterclass kan ik mensen leren zingen: ze moeten blijven luisteren of ze zuiver zingen, blijven tellen en tegelijk zingen voor publiek.' Je hebt Frank toch ook wel eens wat tips gegeven op zanggebied? 'Dat zou kunnen, want ik ben een grote bemoeial! Maar het mag geen naam hebben, ik ben het alweer vergeten. Misschien het ik iets gezegd van: 'Open zingen, niet te veel naar de grond kijken, kin omhoog!.' homepage Frank Boeijen