AD Magazine 20 november 1999
door Anno van der Heide
foto Friso Keuris
   _________________________________________________________________________________________________

De Zangvogel en de Choreograaf

De een droomt van de wijde wereld, de ander woont in de nieuwe wereld. Ze kunnen elkaar niet dagelijks zien.
Vriendschap op duizenden kilometers afstand.

Matilde Santing: "Het duurt lang voordat iemand echt met mij bevriend is. Ik ga bijna alleen om met mensen die ik al lang ken en ben gereserveerd tegenover de buitenwereld. Ik heb weinig behoefte nieuwe mensen te ontmoeten. Toch is Matthew nieuw in mijn leven, we kennen elkaar nu twee jaar. Tussen ons bestaat geen wezenlijk verschil. We hebben zelfs dezelfde naam: Matthew komt van Mattheüs, wat de mannelijke vorm van Mathilde is.

"Toen ik hem ontmoette hebben we tot het ochtendgloren gepraat. Er was op dat moment veel aan de hand in ieders liefdesleven. Ik vond het fantastisch daarover met een man te praten die net als ik zanger en biseksueel is. In de musicalwereld zijn zowel hetero’s als homo’s, maar zogenaamd nooit biseksuelen. De angst die biseksualiteit oproept heeft te maken met de grens tussen vriendschap, liefde en erotiek. De kippen horen in het kippenhok, de hanen in het hanenhok.

"Ik vind Matthew mooi, maar voel me erotisch niet tot hem aangetrokken. Omdat we beiden biseksueel zijn, pest ik hem daarmee. Hij is lang getrouwd geweest. Ik heb met zowel mannen als vrouwen lange relaties gehad, voor mij is dat ongeveer fifty-fifty. Doordat ik Matthew leerde kennen, kon ik mijn gedachten daarover toetsen.

"Matthew bleef uiteindelijk een jaar. Voordat hij terugging, deed hij de choreografie van de dansende matrozen voor de opening van de Gay Games. We waren toen al vrienden. Toen ik later in New York was, organiseerde hij op mijn verjaardag een gala-avond in het huis van Madam C.J. Walker, de eerste vrouwelijke miljonair in de Verenigde Staten. Sindsdien heet mijn verjaardag ‘Madam C.J. Walker Day’.

"Ik vond het fantastisch om Matthew te zien, maar voelde me in New York soms heel eenzaam. Vaak droom ik van de wijde wereld, maar wat heb je daaraan als je klompen te klein zijn? Ik ben in Amstelveen geboren en woon nog steeds in Amsterdam-Zuid. Ik ben niet zozeer op zoek naar nieuwe ervaringen, maar eerder naar thuis zijn".

"Ik leer van zijn manier van omgaan met conflicten. Mijn karakter is wat minder beheerst. Vaak wacht ik te lang met dingen te zeggen en krijg een driftaanval. Laatst heb ik de band rustig uitgelegd waarom ik boos was geworden. Dat leer ik van Matthew. We hebben net samen de videoclip van het nummer Here there and everywhere opgenomen. Daarin speel ik een mannelijke Marlène Dietrich en speelt Matthew een vrouw. Aan het einde vindt een rolwisseling plaats. Regisseur Frans Weisz noemt mijn contact met Matthew de vriendschap van de eeuw.

"Ik ben van de rijke eenvoud. Stille armoede is niets voor mij, maar koude drukte en poenerigheid ook niet. Ook al vanwege mijn kuifje werd ik vroeger Bartje genoemd, de Drentse volksheld die zei: ‘ik bid niet voor bruune boon’ n.’ Mijn ouders komen oorspronkelijk uit Drente. Zijn vader is Afro-Amerikaan en komt uit een rijke familie, zijn moeder is Filippijnse. Net als Matthew houd ik van mooie rijke dingen. Niet vanwege de status, maar omwille van de schoonheid.

"Ik heb maar één vriend en dat is Matthew. Op de dag van zijn bezoek begint telkens een nieuwe trip, waarin van alles gebeurt. Hij snapt hoe het is op een podium te zingen, omdat hij dat zelf ook doet. Daarover kan ik met weinig mensen praten."’


Matthew Dickens: "Mathilde is de enige bij wie ik alles eruit kan gooien. Dat maakt de wereld leuker. Tegenover anderen voel ik gêne. Homoseksuele mannen reageren gewoonlijk met afschuw als ik zeg dat ik biseksueel ben en bij vrouwen bestaat altijd de angst dat ik hen voor een man laat zitten. In de gay-scene proberen mannen je vaak uit. Doordat mijn relaties met mannen nooit lang duren, is mijn vertrouwen beschadigd. Bij Mathilde kreeg ik het voor het eerst over mijn lippen dat ik eenzaam was. Daardoor voelde ik me direct beter.

"Terwijl ik met een open gevoel naar Nederland kwam, was ik niet werkelijk welkom. Men beschouwde mij als de Broadway-star die even de hoofdrol van de musical Miss Saigon kwam overnemen, terwijl in Nederland voldoende goede acteurs zouden zijn. Mijn medehoofdrolspeler probeerde me voor de ogen van het publiek onderuit te halen en gooide de rekwisieten die ik hem aangaf op de grond. Ik sta vanaf mijn dertiende op het podium, zoiets was me nog nooit overkomen. Bovendien had ik de choreografie geschreven voor de Chippendales en moest vechten tegen het imago van een arrogante spierbundel met een dochter.


"Mijn dochter had hier de zomervakantie doorgebracht. Na heer vertrek voelde ik me eenzaam en ging met de enige jongen die ik kende naar gay bars. Daarvan werd ik moe. Ik ontmoette Mathilde op mijn verjaardag tijdens de afterparty na de vijftigste voorstelling van de musical Joe. Stiekem noemde ik dat mijn feestje. Met haar kon ik voor het eerst openlijk over mijn biseksuele gevoelens praten. Meestal zeggen mensen dat ik verward ben, niet durf te kiezen en ongetwijfeld homo of hetero ben.

"Als we uitgaan lachen we soms zo ongecontroleerd veel, dat ik Mathilde moet wegsturen omdat ze anders haar stem verknalt. We gaan vaak samen uit met lesbische meisjes die mij verdedigen. Toen een man in een bar eens onmiddellijk zijn hand in mijn kruis legde, duwden ze hem woedend in een hoek. Ze waren oprecht beledigd. Het overkomt me vaak. Zodra ik mijn reet omdraai, kan ik daar geld voor vragen of krijg ik een biertje.

"Niet alleen onze vriendschap was een ontdekking, ook ontdekte ik Mathilde als carriërevrouw. Vooral haar echtheid en artistieke eerlijkheid trekken me aan. Ik was haar partner in de videoclip waarvoor zij het lied Wonderful Life zong en deed de choreografie. We werkten ons uit de naad, kwamen ‘s avonds laat terug, maar voelden dat geen moment als werk, omdat we een leuke dag hadden gehad.

"Bij Mathilde kan ik hardop denken. We lijken heel erg op elkaar. In ons werk hebben we dezelfde gedrevenheid. Het grootste verschil is dat Mathilde een vrouw is en ik een man ben. Zij lakt haar nagels en gebruikt make-up voor optredens. Ik doe alleen een warming-up en zet de microfoon aan.

"Ik ga met niemand anders zo close om als met Mathilde. Dat is alleen platonisch. Ik heb gemerkt dat vriendschap door seks kan worden vernietigd. Als ik weg ben mis ik haar. Ze voert je mee met haar warme stem, ze heeft een prachtig timbre. Soms lijkt het alsof er een kleine vogel in de zaal is neergestreken, die het publiek toestaat naar haar zang te luisteren. Aan het eind van het concert vliegt ze weg, en heb je het gevoel dat er iets bijzonders is gebeurd."

Matilde Santing (1958) is zangeres. Haar laatste CD is To Others To One. Haar vriend Matthew Dickens (1961) woont in New York en is zanger, danser, regisseur en choreograaf. In december doen zij samen het Frank Sinatra project van de American Songbook Productions.