Vaderland
Mathilde Santing is al
begonnen. Piano, bas en accordeon begeleiden deze vakvrouw vol expressie. Als ze zingt, fronst ze haar wenkbrauwen, strekt ze
een hand uit. Je móet wel naar haar kijken, naar haar luisteren. Ze geeft zich
eraan over, gaat helemaal in het lied zitten. 'De opmaat iets méér: padapádáá...'
zingt ze de accordeonist voor. 'En iets langzamer beginnen.' Even heerst er verwarring.
'Je hebt toch twee hersenhelften?,' merkt een mede-arrangeur vrolijk op.
Mathilde zingt nu een ingekorte versie van Vaderland. Zou ze alle typeringen van
ons laagland straks uit het hoofd weten? (Galmende geluiden beneden in de wc-ruimte:
Mathilde is erg enthousiast over het lied. 'Mooi hč,' zegt ze glunderend als ze
de trap weer oprent.)
Dan begint de serieuze repetitie van Vaderland. Aanzwellende violen en
blazers. Het is even stil. Mathilde begint. Violen vullen haar aan. Het is knap, zo
geconcentreerd als ze zingt én luistert naar het orkest. Ze speelt met het volume in
haar stem, articuleert nadrukkelijk. Ze is zangeres, maar ook een ervaren musicalster.
Ze geeft absoluut een eigen interpretatie aan het lied, legt andere accenten. Ze
draait zich om en kijkt steeds vanuit een andere hoek naar het orkest. Ze maakt
contact en toch niet. Met een mooie vibratie in haar stem, geeft ze een show weg
vol expressie met liefde voor het lied en voor het vak. Indrukwekkend. Ze wiegt,
haar handen verkrampt, dan weer zwaaiend met gespreide vingers. Veel blazers
in een golvend ritme. De strijkers strijken er ferm tegenin en daarbovenuit nog
schetteren trompetten. Het is haast geen repetitie meer. Alleen Mathildes trui
en gympen verraden de situatie.
Het lied wordt dit keer helemaal uitgezongen. En ja, daar is wel een tekstvel
voor nodig. Het is prachtig, zoals haar stem als het ware verdwijnt in de muziek.
Tot beiden een geheel vormen. Het orkest versterkt, zij zingt met maximaal
volume, zucht dan en laat haar schouders zakken. Wat een belevenis! 'Oppassen
dat het niet te hard wordt,' zegt ze tegen het orkest, 'al moet het ook wel een
beetje. Maar 't was mooi!' Dan wordt er nog een registratie gemaakt.
Wat doet u hier
meneer? is
het tweede lied dat ze zal zingen. In opnieuw een arrangement met piano,
strijkers en accordeon. De blazerssectie leunt lui achterover. Onderuit gezakt,
al boterhammen etend, kletsen ze wat. Ze hebben even pauze. Mathilde zingt
breekbaar, ingetogen, oogt kwetsbaar in de rol die hoort bij dit lied, maar
behoudt haar kracht. Dramatisch, melancholisch, vindt ze steeds de juiste toon,
weet ze steeds de juiste sfeer te raken. Het orkest klinkt gevuld en komt dan
weer terug bij de piano en accordeon. Tezamen met aanzwellende violen stelt
Mathilde met gevouwen handen haar laatste vragen: 'Wat deed u hier, meneer? Wat
zocht u hier, meneer?' Dan ontspant haar vertrokken gezicht. 'Mooi, die violen!
Prachtig...', verzucht Mathilde. |
