Het Gebeuren

april / mei 1995




Een korte serie 
van vier concerten
samen met het
Noordhollands
Philharmonisch Orkest

o.l.v.  Nicoletta Fraillon


28 april Schouwburg Groningen
5 mei De Vest Alkmaar
10 mei Frits Philipszaal Eindhoven
16 mei Vredenburg Utrecht






SETLIST

ENSEMBLE

INTERVIEW


Vindt het orkest zeker wel leuk hè, zo eens iets heel anders, wordt gevraagd, als het NPO optreedt met Hans Liberg of Mathilde Santing. Nou, misschien niet iedereen, maar musici houden zeker wel van een uitstapje, zelfs al is de dagelijkse beroepspraktijk al behoorlijk afwisselend.
Voor een orkestmusicus ligt het hart natuurlijk meer dan eens bij een andere componist dan toevallig op de lessenaar staat. Wat echter telt is: als het werk maar artistieke waarde heeft. Amateurs kunnen hun voorkeur in muzikale smaak altijd volledig volgen. Musici die van hun liefde ook hun beroep konden maken niet. Maar hun kwaliteit is ook geworden de voorliefde van anderen te kunnen onderhouden. Nogmaals: als het maar kwaliteit heeft, dan zit het goed.
Mathilde Santing heeft die. Toevallig weet ik dat al heel lang. Ver voordat ze ook maar enige bekendheid kreeg, kwam ik uit heel andere hoofde eens bij haar thuis. Een trotse moeder vertelde dat haar toen 13, 14-jarige dochter zo met muziek bezig was en of ik er iets van wilde horen. Zittend op de rand van het bed in haar meisjekamertje, voelde je al snel dat muziek en Mathilde elkaar nooit meer zouden loslaten.
Sindsdien heb ik haar alleen nog teruggehoord via radio, televisie, LP en CD. Voor mij dus geen echte verrassing dat muziek haar beroep werd; wel dat ze zo goed en zo bijzonder bleek te zijn. Zelfs enig in haar genre.

Geen Van Kralingen of Van Nes dus ditmaal. Santing tapt uit een heel ander vaatje. Eerder dan frasering of kleuring , zijn sleutelwoorden: feeling en timing. Geen Schumann, maar Newman. Melancholie heet hier blues.
Mathildes eigenzinnigheid hoort bij die van het NPO. Een bepaald gevoel voor noem het de aantrekkingskracht van een speciaal gemengd boeket brengt ons bij elkaar. Wij doen samen elk waarin wij het beste zijn. En denken liever aan meerwaarde dan aan een toevallige optelsom.
Nu, jaren later, zit Mathilde, in een korte serie bijzondere concerten, op de rand van ons bed. Opnieuw zal ik vertederd luisteren - niet meer in m'n eentje - voordat die twee verschillende muzikale werelden elkaar weer loslaten, voor wie weet hoe lang.

door Casper Vogel